Orada bir köy var uzakta

Geçen hafta Arsuz’a bağlı Yukarı Kepirce Köyü’nün Yukarı Kepirce okuluna bağlı anasınıfına minicik bir yardımda bulundum.

Çok güzel bir manzarada toplamda 200’e yakın öğrencisi bulunan bir okul burası. Öğretmenlerinin çoğu Hatay dışından gelmiş pırıl pırıl gencecik öğretmenler.

Okula girdiğinizde tavandan sarkan Atatürk fotoğrafları sizi karşılıyor ve bu benim çok hoşuma gitti. Öğretmenler odası yok. Kütüphaneleri var. Öğretmen ve öğrenciler kütüphanede bir aradalar. Masada kocaman bir puzzle var. Öğrenciler ve öğretmenler birlikte yapıyorlar. Samimi sıcak bir ortam.

İlk kez bir yardımda bulunmanın sevinci ve gururu ile sizlere bu yazıyı yazıyorum. Birilerine yardım etmek, bir çocuğu sevindirmek, onların gözüne bakmak, dokunmak, hissetmek tarifsiz duygular yaşattı bana. İyi ki gitmişim dedim.

Köy okulları şehir okulları ile kıyaslanamayacak kadar yetersiz imkanlara sahiptir. Bu imkansızlıkları her köy okulu öğretmeni kendi maaşınan karşılayarak birseyler yapmaya çalışır. Ögretmenler aralarında para toplar ve okula ya birsey alırlar ya cocuklara materyal alırlar.

Bu okulda da spor öğretmeni çocuklara futbol sahası yapmış, topları gitmesin diye etrafına çit yapmış, okulun duvarlarına resimler çizmiş, okul bahçesine ağaçlar dikmiş. Sadece derse girip cikmiyorlar birseyler katıyorlar kendilerinden.

Şehirdeki okullarda böyle bir şey olmaz. Okul yönetimi veya müdürü bunu bağışlardan veya veliler ile bir şekilde hallediyor. Oysa köy okullarının velisi de öğrencisi gibidir.

Köy okullarına gidin, gezin, görün, gözlerine bakın. Götüreceğiniz bir kitap bile onları o kadar mutlu ediyor ki.

Köy okulları şarkıda kalmamalı sahip çıkılmalıdır.

Sizin Yorumunuz

Please enter your comment!
Please enter your name here